Polski duchowny luterański. Urodził się w Warszawie. W 1920 r. zgłosił się do wojska jako ochotnik. Ukończył studia na Wydziale Teologii Ewangelickiej Uniwersytetu Warszawskiego. Po ordynacji został prefektem w seminarium nauczycielskim w Działdowie. W latach 1929–1931 administrował polskimi parafiami ewangelickimi w Bydgoszczy i Toruniu, organizował zbory w Grudziądzu i Tczewie. Do 1933 r. był kapelanem wojskowym w Warszawie, później prefektem w Katowicach. Współredagował „Ewangelika Górnośląskiego” i publikował w bydgoskim „Przeglądzie Ewangelickim”.

Od 1937 r. był proboszczem Polskiej Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Gdyni oraz administratorem polskiego zboru w Tczewie i w Starogardzie. Blisko współpracował z duszpasterstwem marynarzy szwedzkich. W dniu 11 listopada 1938 r. wznowił polskie nabożeństwa ewangelickie w Gdańsku. Organizował także Towarzystwo Ewangelików Polaków im. ks. K.C. Mrongowiusza. Rozpoczął budowę kaplicy i domu parafialnego w Gdyni. Planowany kościół zamierzał również udostępniać katolikom.

W lutym 1940 r. został wysiedlony, aresztowany przez gestapo w Warszawie i przewieziony do obozu koncentracyjnego Stutthof, potem do Sachsenhausen. Zginął w komorze gazowej w Pirna-Sonnenstein. Jego symboliczna mogiła znajduje się na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie.